ေဆာင္းဒဏ္ရာရဲ ့ ေႏြခရီး

တစ္ေဆာင္း သစ္မွာ   
အေဟာင္းခ်စ္နဲ ့ လမ္းခြဲ
၀မ္းနည္း စရာမွတ္တမ္း တစ္ခု
ဒီရင္ အစုစု ပူျပင္းလို ့ဒဏ္ရာေပၚ
ျပန္လာေနာ္မေခၚ ရက္ေပမဲ ့
ေပ်ာ္ရက္တဲ ့ ခ်စ္သူက
တစ္ပါးသူရင္ခြင္  ခို၀င္လို ့ ေနပါေရာ....။
 
ေျဖစရာ ေဆးတစ္ခြက္ ေၾကာင့္
ငါလက္ေတြ တုန္ခဲ ့တယ္
ယုံခဲ ့သမွ် ပုံဖြဲ ့ကာ  ျပခဲ ့ေပမဲ ့
မလွခဲ ့တဲ ့ ကံၾကမၼာ က ငါတစ္ေယာက္ထဲကိုဘဲ
အနိုင္က်င့္ခဲ ့ေလးသလား...။
 
အေျဖစကားေတြ ငါမရွာဘဲ
တစ္ခါ တြဲျပီး  အခါတစ္ရာကြဲတဲ့ ငါအသည္းကို
ငါကိုယ္တိုင္ ဒဏ္ခတ္လို ့
နွင္းခဲ ေတြ ၾကား
အသင္းကြဲ တဲ ့ဥၾသငွက္က
ေႏြမေရာက္ ခင္  လြမ္းေတးဆိုျပီး
ခ်မ္းေအးတဲ ့ ေဆာင္းရင္ခြင္က
ငါ ့အတြက္ ေႏြအျပင္းစားေတြ ရြာခ်လို ့
နာသမွ် ဒီရင္ခြင္ မီးက
ဒီခရီး မဆုံးသမွ်
ဟုန္းဟုန္း ၾကြ၍
ေလာင္ရအုံးေတာ ့ မည္။

အိပ္ဆက္ ျခင္းရဲ ့ ဒဏ္ရာ..

ဆိုသီခ်င္း တစ္၀က္ကို ငိုျခင္းဖြဲ ့ရင္း
လိုရင္းအခ်က္က  ျပိဳကြင္းပ်က္ခဲ ့တဲ ့
ခ်စ္သူေၾကာင့္ အျပစ္ပူကာေဆြးေနလည္း....
ေတြးေနရတဲ ့ ရင္ခြင္မွာ
ေ၀းေနရတာကို မျမင္ခ်င္ေပမယ့္
တမင္စဥ္ကာ မုန္းသြားတဲ ့ခ်စ္သူကို
ဒီရင္ခြင္မွာ သုံးထားတဲ ့
မင္းနွလုံးသားက
အဆိပ္လူးမွ်ားထက္ဆိုးခဲ ့ျပီေပါ့..။

စိတ္ကူးမ်ားနဲ ့မက္ခဲ ့ရတဲ ့ ငါ့အိပ္မက္ကို
သံစဥ္ခ်ိဳ  ေတးတစ္ပုိဒ္ လိုဆိုခဲ ့သမွ် ...
ငိုခဲ ့ရတာ အံ ့ပါေရာ...။

အိပ္မက္ေတြ မခ်ိဳ သမွ်
အိပ္ဆက္ျခင္းကို
ငါ မုန္းပရေစေတာ ့..။

ေမာင္လြမ္းဆု

စိတ္ကြယ္ရာ သို ့

     ဖူးပြင့္ ေ၀ဆာ ပန္းကမာၻ ၌...
                       ပြင့္ကာ တင့္လန္း   ပန္းအလွသဖြယ္...
ေခၚေ၀ၚဆို ၾက ဤ လူ ့ဘ၀၌..
သည္းကိုးျဖာ ပိုင္  မိန္းမ မန္တိုင္..
မရိုင္မလဲ ခိုင္ခိုင္ျမဲေအာင္ ..
ဘယ္သူေနနိုင္ပါဘိ...။

မိန္းမ  တို ့အေရး ျပန္ကာေတြးေတာ့...
ေတြ ့သမွ် ေရအိုင္  သူတို ့ေနွာက္နိုင္...
ေနာက္ကြယ္ေဖါက္ျပား  အိုေယာကၤ်ား...
ေလွကား သုံးထစ္ လူပ်ိဳျဖစ္  တဲ ့...။

ယုံမွတ္လို ့ ပုံအပ္  ဘုံ အထပ္ထပ္ ..
မ်က္ကြယ္ျပဳ..
အသက္အရယ္နု လို ့ အရြယ္တင္...
အ ပ်ိဳစင္ ဘ၀ လိုခ်င္ရ ခက္သမို ့...
အသက္နဲ ့ခႏၶာ အိုးစား မကြဲခင္...
သစၥာ ရိုက်ိဳး ထို ကိုးမ်ိဳးကို...
စိတ္ကြယ္ျပဳပါ`၏..။


*********


ေမာင္လြမ္းဆု..

ဣတၳိယ မိုးၾကိဳး

ဣတၳိယ  ေရျပင္မွာ ..
မာယာ  လိႈင္းေတြခတ္တယ္..
အမုန္း ကမ္းေျခ ရဲ ့ ..
မဟူရာ ညတစ္ည..
အေဖာ္မဲ ့ ေနတဲ ့
ဥပကၡာ  အလြမ္းကမ္းရိုးတန္းတစ္လွ်ာက္..
ဣတၳိယ  ေရျပင္ေၾကာင့္
ထစ္ခ်ဳန္းမိုးေတြရြာခ်..
အမုန္းနဲ ့မာယာေတြ ေပါင္းစုျပီး..
ပစ္ခ် လိုက္တဲ ့..
ဣတၳိယ  မိုးၾကိဳး.. 


ေမာင္လြမ္းဆု 

အမွတ္မထင္ခဲ ့ပါ လြမ္း

(အမွတ္ မထင္  ခဲ့ပါ  လြမ္း)

ေတြးသမွ်ရဲ ့ တစ္ေနရာ တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ ့..
အခ်စ္ပါးျပင္ ပါးကြက္ၾကား သနပ္ခါးပါးပါးေလးကို..
ဖြဖြ ေလးနမ္းရိႈက္ရင္း..
အငိုက္မိခဲ ့တဲ ့အခ်ိန္..
စကၠန္ ့ေတြ နုတ္ဆက္တာကို
မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ ့တယ္။

အေမွာင္ တစ္ညရဲ ့ လတစ္စင္းက..
ေကာင္းကင္ယံ တိမ္အိုထက္..
ခပ္သြဲ ့သြဲ ့ေလးသူျပဳံးေနခဲ ့..။

မဟာဆန္ဆန္ မာန္ပါပါျဖင့္..
ဒီလူရဲ ့ ရင္၀ကို ေျခစုံကန္ မင္းေျပးထြက္..
ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ငါရယ္ပရေစ..။


ဘ၀နဲ ့ အတိတ္ကို ခဏအိပ္ခိုင္းျပီး..
စိတ္ အရိုင္းေတြ ေမာင္းထုတ္...
ဟိုး.....အေ၀းက ေတာအုပ္ မွာ..
မင္း ေျခရာကို ရွာရင္း...
လြမ္းျခင္း ေတြ အိပ္မက္ျဖစ္သြားျပီ..။

ေမာင္လြမ္းဆု..

ကာရံမညီတဲ ့ ရင္ခြင္

ကာရံ မညီတဲ ့ ရင္ခြင္...
ဒဏ္ရာေတြ အေဖာ္ျပဳလို ့...
ရင္အစုစု ေၾကကြဲတဲ ့အထိ..
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္..
အေတြးပုံရိပ္တခ်ိဳ ့တ၀က္နဲ ့..
ေဘာင္ခတ္ထားတဲ ့ေလာကၾကီး.. 
ငါ ဦးတည္ရာ ျဖတ္မေလွ်ာက္ဘဲ..
တစ္ယာက္ထဲ ကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မိခဲ့တာ..
အတၱ ေတြ အရည္မေပ်ာ္သေရြ ့...
တစိမ့္စိမ့္ ေသာက္ခဲ ့မိတဲ ့ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေၾကာင့္... 
ငါ  ဒီကဗ်ာကို ေရးမိခဲ ့တယ္..
လင္းၾကက္မတြန္  သန္းေခါင္မက..
ညတစ္ညကေပါ ့...
မ်က္ေတာင္ တံခါး ဖြင့္ကာထား၍...
ရင္တြင္းစကား  မ်က္၀န္းၾကားက..
စီးက်မ်က္ရည္ သက္ေသတည္၍..
စာရြက္တစ္ရြက္ ပင္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္..
ဤစာေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ခဲ ့ရတယ္.. 

သခင္..ရယ္ သိခြင့္မရိွခဲ ့ေပမဲ ့..
ရင္၀ယ္ မ်က္ရည္မိုးက..
ရာသီတစ္ခုတည္း  ပိုင္စားထားရက္တယ္....။

ေမာင္လြမ္းဆု

ပုံရိပ္ျပ က်ိန္စာအလြမ္း

ပုံ
ရိပ္
ျပ
က်ိန္
စာ
အ
လြမ္း

ျဖစ္တည္မူ တစ္ခုနဲ ့ ဦးတည္ရာမဲ ့ခဲ ့...

ငါအတြက္ ပန္း၀င္ျခင္းမရိွသလို ..

မင္း အတြက္ ဆန္ ့က်င္ျခင္းမျပဳခဲ ့ပါ..

အထီးက်န္ညတစ္ည..

အလင္းစက္ေတြ ေ၀၀ါးစြာေပ်ာက္ကြယ္...

အဆုံးမသတ္ခင္  ဒီခရီးၾကမ္းမွာ..

ေတြေ၀ျခင္း  ပုံရိပ္ျပ   မျမင္ရတဲ ့ အတိတ္ကို...

ေက်ာခိုင္းဖို ့ ၾကိဳးစားၾကည့္ျပီး..

စြဲလန္းစိတ္ နယ္အစြန္မွာ..

လြတ္လပ္စြာ ခ်ဳပ္ျငိမ္းခြင့္ေပးပါ...

အခ်စ္ရဲ  ့  ညိ့ဳအားတစ္ခ်က္ေၾကာင့္..

ကမာၻပ်က္ေစတဲ ့ က်ိန္စာ..

အလြမ္းဒဏ္သင့္ ၍  ..

လြမ္းျခင္း ဖြဲ ့ဆို...

အေဆြးနံရံ အို ၌ေက်ာေပးရင္း...

အေ၀းဆုံးဆိုတဲ ့ ၾကယ္ေၾကြညေတြကို...

စိတ္ကူး ပုံေဖာ္ ၍ မၾကည့္ပရေစနဲ ့....ေတာ ့...။

ေမာင္လြမ္းဆု

အရိပ္ မဲ ့လြမ္း

အစိမ္းေရာင္ ဓာတ္ခံေတြ စုစည္းျပီး..
ဥတုေတြ မမွန္ စိတ္ေတြကိုတြန္းလွန္ရင္းနဲ ့
သူ ့ကို ေမ ့ပစ္ဖို ့ၾကိဳးစားတိုင္း..
မ်က္ေတာင္ ကမ္းစပ္မွာ..
လိႈင္းခတ္ခဲ ့ရတယ္.

နာရီစကၠန္ ့ အသံေတြနဲ ့..
စမ္းတ၀ါး၀ါး အိပ္မက္နဲ ့အတူ...
ဖ်တ္ခနဲ နိုးထခဲ့တဲညတစ္ည..
ျဗဳန္းခနဲ က်လာတဲ ့နွလုံးသားအပိုင္းအစကို..
ျပတိုက္အုိတစ္ခု ထဲမွာ  အခါးရည္ေတြ စိမ္ျပီး..
ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနခိုင္းထားပရေစ...

ေမာင္လြမ္းဆု

သို ့/ခ်စ္ရပါေသာသူငယ္ခ်င္း

ဆုံဆည္းမူ အစုစုေတြနဲ ့..

နွင္းကြဲတဲ ့ေဆာင္းမွာ..

ဒို ့လက္ေခ်ာင္းေတြ..

ညီညာေပါင္းစုလို ့..

အေၾကာင္းတစ္ခုခု ေပၚတိုင္း..

ေမာင္းထုျပီး ဟစ္ခဲ ့ဘူးတယ္..

သူငယ္ခ်င္း..

ရြက္ေၾကြတဲ ့ေႏြတေၾကာမွာ..

ဒို ့ေတြ ရဲ ့ရယ္ေမာသံေတြ..

ညီညာစုေ၀းလို ့..

သူ ့အေတြး ကိုယ့္အေတြးေတြနဲ ့..

ေပါင္းဆပ္ကာ ေကာင္းျမတ္တဲ ့

အရာေတြကိုလည္း  လုပ္ခဲ ့ဘူးတယ္..

သူငယ္ခ်င္း..

ဒို ့ေတြေဖာက္ခဲ ့တဲ ့လမ္း..

ဒိုေတြ ့ ေလွ်ာက္ရုံနဲ ့လမ္းမေပ်ာက္ေစရဘူး..

က်န္ခဲ ့တဲ ့ေျခရာေတြေပၚအလံေတြစိုက္..

ဒို ့ေတြရဲ ့အမိႈက္ဆိုတာမရိွေစရဘူး..

ဒို ့ေတြရဲ ့ခရီးလမ္းဆုံး..

ဒီလမ္းကိုသုံးမယ့္သူေတြ ရိွေနအုံးမယ္ဆိုတာ..

ဒို ့ေတြမေမ ့ေပ်ာက္ေစရဘူး..

ဒို ့ေတြေဖာက္ဒို ့ေတြေလွ်ာက္လို ့...

ျပီဆုံးတဲ ့တစ္ေန ့ကမာၻတံခါးကိုေခါက္ျပီး..

မင္းက မင္းလမ္းကိုေလွ်ာက္..

ငါက ငါ ့လမ္းကိုေလွ်ာက္..

မင္းေနာက္ကိုငါလိုက္လို ့မရဘူး..

ငါ့ေနာက္ကိုမင္းလိုက္လို ့မရဘူး..

သူငယ္ခ်င္း..

ေမာင္လြမ္းဆု

သား..ျပန္လာခဲ ့မယ္...အေမ

ဟိုေန ့ကဘဲ က်ဳပ္ကိုေမြးခဲ ့ျပီ...။
အေမ... သားလူျဖစ္ခဲ ့ပါျပီ...။
အေမ ...သားလူပါေနာ္....။
အေမ ....ဒါေပမဲ ့ တစ္ခါတေလ ႏြဲ ့ေနတဲ ့...
သစ္ကိုင္းမွာ ငွက္အရိူင္းေတြလာနားတယ္..အေမ...။
ကိုင္းရြက္ေၾကြ ငွက္တစ္သိုက္ ေၾကာင့္..
လိႈင္းထက္ေန ပူျပင္းေတာ့..
တစ္အူဆင္းေမာင္နွမေတြ..
ေ၀းခဲ ့တာ..
ၾကာျပီ...အေမ..။


ဒါလီေတြ ေက်ာ့ရွင္း ဘ၀အခ်င္းရဲ ့အေဖာ္ကို ..
သားကိုယ္တိုင္ေရြးပါေတာ့လို ့...
ေျပာလာတဲ ့အေမ ့စကား..
ကမာၻျခားတဲ ့တစ္ေနရာမွာ ..
အားငယ္တဲ ့လိူင္းေတြ ဘယ္ကမ္းမွ  မကပ္နိုင္ပါဘူးအေမ...။

အေမ...တစ္ေန ့ရဲ ့ တစ္ရက္ ..တစ္ရက္ရဲ ့တစ္ခ်ိန္..
နွင္း..တိမ္..ေႏြ..ေပ်ာက္...ရာသီေတြေအာက္က..
အေမ ့..တံခါးေပါက္..သားကိုယ္တိုင္ဖြင့္ျပီး..
ျပန္လာခဲ ့မယ္အေမ...။

ေမာင္လြမ္းဆု..

လက္မေပ်ာက္ခဲ ့ရတဲ ့ေန ့..

အဲဒီေန ့ကေပါ ့....တိမ္ျပာေတြ မညိဳဘဲ ငိုခဲ ့ရတယ္...

ေလညွင္း ေတြျငိမ္သက္ လမ္းမထက္က မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ ့..

ကမာၻၾကီးတုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား...ကမ္းပါးေတြျပိဳျပီး..

ေနမညိဳ လမေပ်ာက္ဘဲ ညေရာက္ခဲ ့ရတယ္ ေန ့..

အသည္းလိႈိက္ အူလိႈက္ ရင္ကိုပိုက္ ငိုရိႈက္တဲ ့အသံေတြ..

ကမာၻတစ္၀ွမ္း ပ့်ံနွံ ့ကာဂယက္ရိုက္..အာဏာရမၼက္အတြက္..

မိုက္လိုက္တဲ ့ လူတစ္သိုက္ရယ္ေၾကာင့္..

ဒို ့ဗမာ ကမာၻပ်က္သလို ဟိုတစ္ခ်ိန္ ေန ့ရက္အိုကိုေတာ့ ဒီေန ့အထိမေမ ့နိုင္ခဲ ့..

၀မ္းနည္းခံခက္ဖြယ္ရာ အျဖစ္ဆိုးနဲ ့ ဇူလိူင္ရယ္တစ္ဆယ့္ကိုး ကို..

ေစာဂဠဳန္ အမ်ိဳးယုတ္ေၾကာင့္ ေျပာမကုန္က်န္ရစ္ခဲ ့တဲ ့ေန ့..

ဟိုတုန္းက အဲဒီေန ့ ခုမ်ားေတာ့ ဒီေန ့..

မေမ ့ရက္စရာကမာၻပ်က္လို ့..

ျမန္မာလက္ေတြ လက္မ ေပ်ာက္ခဲ ့ရတဲ ့ေန ့...

ေမာင္လြမ္းဆု

ကြ်န္ေနာ္ရဲ ့ပန္း...

ေလာင္းရိပ္မိျပီး ပြင့္ခဲ ့တဲ ့ပန္း..လန္းေနလွ်က္..
အလြမ္းရက္ေတြ ခ၀ါခ်တဲ ့ည...
အစိမ္းညေတြ အေဖာ္ျပဳ..
ဘယ္ဥတုကိုမွ  သူတို ့ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး..
ပြင့္ျပီးမွဘဲ ေလာင္းရိပ္မိပါေစ..
ေလာင္းရိပ္မိျပီးမွဘဲ ပြင့္ပါေစ..
ပန္းဟာပန္းျဖစ္တဲ ့အတြက္ ရနံ ့ဆိုတာ ရိွရမယ္...
ရနံ ့ေပါင္းမ်ားစြာကို နမ္းခြင့္ မေပးတဲ ့ပန္း..
နမ္းခြင့္ေပါင္းမ်ားစြာကို ရနံ ့မေပးတဲ ့ပန္း..
ဘယ္ပန္းမ်ိဳးလဲဆိုတာမင္းကိုယ္တိုင္မသိ..
မင္းကိုယ္တိုင္ပြင့္ျပီး..မင္းကိုယ္တိုင္ဘဲ ေျမခသြားျပီလားပန္ရယ္...
ပန္းေရ   မင္းဟာပန္းကေလးပါ..ငါတာ၀န္မဲ ့စြာျဖင့္ နမ္းခြင့္ မျပဳပရေစနဲ ့...
ပန္းေရ  မင္ဟာပန္းကေလးပါ ငါနမ္းခြင့္.ယူျပီးတာ၀န္မမဲ ့ပရေစနဲ ့..
ငါတာ၀န္ငါေက်ဖို ့ၾကိဳးစားေနခိုက္..
မင္းက အမိႈက္သရိုက္ေတြၾကားပြင့္ေနလိုက္တာ..
ပန္းအတုေတြနဲ ့တဲြျပီး ရနံ ့အတုေတြ နဲ ့ေပ်ာ္ေနေတာ့ ..
မင္းဆီမွာ  အနမ္းတုေတြလာေနလိုက္ၾကတာ..
ျမင္မေကာင္း ရႈ ့မေကာင္းပါလား ပန္းေရ....

ေမာင္လြမ္းဆု

သို ့/ အခ်စ္ေရ.....

တိမ္ေတာက္ ေနတဲ ့ေရႊေရာင္ေကာင္းကင္ေအာက္..
ဆည္းဆာမေရာက္ခင္ ေနေစာင္းတဲ ့အခ်ိန္..
တိမ္ျပိဳလုလု မိုးတိမ္အစုေတြ ငိုေၾကြးၾကေတာ့ မယ္...
ငိုျခင္းမေရာက္ ခင္ ေဆြးျခင္းေတြ သယ္ေဆာင္လာတဲ ့ ေျမာက္ေလနုနု..
ဘာဥတုရယ္ လို ့အတိက် မသိခဲ ့ရေပမဲ ့..
ငိုခ်လိုက္တဲ ့ မ်က္၀န္းတစ္စုံေၾကာင့္  မိုးဥတု ျဖစ္နိုင္ေခ်ရဲ ့..။

ကိုယ့္အေတြး ကိုယ္စီနဲ ့ အညိဳေရာင္ မိုးတိမ္ေတြ မျပိဳခင္..
တစ္ေန၀င္ ဟိုဥၾသ က လြမ္းေမာစြာဆိုျပလိုက္တဲ ့သီခ်င္းေၾကာင့္..
အိုကြယ္ ေႏြဥတုမ်ားျဖစ္ေနသလား..။

အခါလြန္ အခ်ိန္ေနွာင္းခဲ ့လို ့ ေဟမာန္ ေဆာင္းရယ္က ဘယ္မွန္းမသိ..
ျမန္မာျပည္ရဲ ့ တစ္ေနရာ ကိုယ့္ ခ်က္ျမဳပ္ရာေနရာ ေဒသဆီက..
ေႏြလ ေတြအမ်ဳိးမ်ိဳးေျပာင္း မိုးေဆာင္းေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ လည္ခဲ ့ျပီ...။

ယၡဳ ေရာက္ေနရာ ဒီအရပ္မွာေတာ့ ေနပူရင္းမိုးရြာ မိုးရြာရင္ ေနပူနဲ ့...
ဘာဥတုမွန္း လည္း...မသိခဲ ့တာၾကာျပီ..
စိတ္ကူးယဥ္ အေတြးစခန္း နဲ ့ ျပည္ျမန္မာျပန္လမ္းရယ္က..
ပိေတာက္ပန္းေတြ ၾကိဳ.. ေႏြခိုတိမ္ေဟာင္းေတြ က..
မိုးရာသီေျပာင္းျပီး..ေဆာင္းတမီးလႈံ ခ်စ္သူရင္အုံ ခိုလုႈံဖို ့အတြက္...
တစ္ေန ့ေတာ့ ျပန္လာခဲ ့မယ္ခ်စ္သူ.....။
 ေမာင္လြမ္းဆု

မဆုံးေသးတဲ ့စခန္းဆီသို ့...

ေန ့ရက္တိုင္းဟာ  အာကာသေတြ ဆီေရာက္ျပီး..
အေပါက္ရွာေနတဲ ့ ထြက္ေပါက္ေတြ..တံခါးမရိွဘူး..
ေန ့တစ္ေန ့ ရဲ ့ အျဖစ္ပ်က္ေတြဟာ..
သဘာ၀ဆန္ဆန္ ရိွေန ေပမဲ ့..
ေလာက ရဲ ့စကၠန္ ့တံေတြ က ကမာၻကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပတ္ခဲ ့ျပီ..

ေနာက္က်ျခင္း ဆုံးရႈံးျခင္းေတြဟာ...
ၾကယ္ေၾကြ ညေတြ နဲ ့ အေပ်ာ္ဖက္ျပီး..
ေရာ္ရြက္ေတြ ေၾကြေနခိုက္..
ေဆာင္းအေၾကြေႏြတစ္မိုးေၾကာင့္..
အျဖစ္ပ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ...
ဥၾသတြန္စရာမလိုေတာ့ဘူး..

ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္တိုင္မသိခဲ ့လို ့ ..
ေနာင္ဆိုတဲ ့ေန ့ရက္တိုင္းမွာ..
ဒဏ္ရာဆိုတဲ ့ အားအင္တစ္ခြက္နဲ ့
အသက္ဆက္ျပီး..
ေဗဒါက ကုန္းေပၚတက္လို ့..
အသက္ဆက္မယ့္ ဒီလမ္းမွာ..
ဘယ္ပန္းမွ ငါကို အမွီေစရဘူးတဲ ့..
ဒီလမ္းနဲ ့ ဒီစခန္း ပန္းေဗဒါ ေရမရိွလည္း..
ဇြဲရိွရိွေလွ်ာက္လိုက္တာ..ကုန္းတစ္ေနရာ..
ေဗဒါပန္းက ဥယ်ာဥ္ၾကီးျဖစ္လို ့..

ေႏြကိုမေၾကာက္ ေလကို မေၾကာက္ေပမဲ ့..
တံခါးေခါက္သံ ေနာက္ဆုံးလမ္းမွာ..
ေသျခင္းစခန္းေတြဆီသို ့......
အသြားအလာမတူၾကေပမဲ ့..
သူသြား ကိုယ္လိုက္..
ဘယ္အေ၀းၾကီးကိုမွ မၾကည့္ဘဲ..
မင္းသြားေနခိုက္ငါတစ္ေန ့လိုက္ရမယ္..
ငါသြားေနခိုက္ မင္းလဲ တစ္ေန ့လိုက္ရမယ္...

ေမာင္လြမ္းဆု..

သူငယ္ခ်င္းေရ

မင္းဘာျဖစ္လို ့လဲ ဆိုတာကို ငါ မေမးဘူး...
မင္းလိုအပ္တာ ငါတစိတ္ေလာက္ကူညီပရေစ...
မင္းဟိုေန ့ က ငါ့ကို ေျပာခဲ ့တာ ငါ ့စိတ္ထဲ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ ့ေပမဲ ့ ...
ငါ မင္းကို ခင္ရုံက လြဲလို ့ ဘာမွလုပ္မေပးနိုင္ခဲ ့ဘူး...
မင္းကြာ..ငါသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္လို ့ ရည္ရြယ္ျပီးမွ..
ဘာေၾကာင့္ တံခါးကို မင္းကိုယ္တိုင္ဖြင့္ ...
မင္းကိုယ္တိုင္ပိတ္သြားရတာလဲ...
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္နဲ ့ ငါ ့စိတ္ေတြ ဘယ္တုန္းကမွ ..
ေရအေမ်ာ မခံခဲ ့ေပမဲ ့..
ေက်ာက္ ေဆာင္ေပၚကို တင္ခဲ့ တဲ ့စိတ္တစ္ပိုင္း တစ္စ ..
မင္းအတြက္ပါလို ့ ငါ အာမမခံနိုင္ခဲ ့ဘူး...
မင္း(သို ့) သူငယ္ခ်င္းေတြ ဟာ..
ငါ့ရဲ ့ အစားေကာင္းအေသာက္အေကာင္းေတြ နဲ ့..
မင္း အသက္ဆက္ခဲ ့တာမဟုတ္ခဲ ့ ေပမဲ ့..
ေပါင္းစပ္ေသြးတစ္ခြက္နဲ ့..
ဒို ့ေတြ ဥယ်ာဥ္ တစ္ခု ပ်ိဳးခဲ ၾ့ကတယ္..
မင္းမ်ိဳးေစ ့ ငါမသိ..
ငါမ်ိဳးေစ့ မင္းမသိခဲ ့ပါဘူး..
မင္းပြင့္တဲ ့ပန္း ငါပြင့္တဲ ့ပန္း ရနံ ့ဆုံျပီး..
ကမာၻၾကီးကို ေမႊးေစနိုင္တယ္သူငယ္ခ်င္း..
ဒို ့ေတြ အသက္မဆုံး ..အျပဳံးေတြ တစ္သက္လုံးရိွေနခိုက္..
အမိႈက္ေတြၾကားက ဖိနပ္နပ္တစ္ရံ..
မင္းတစ္ဖက္ ငါတစ္ဖက္စီးျပီး...
မင္းျပဳံးရင္ငါလိုက္ျပဳံးမယ္....
ငါျပဳံးရင္ မင္းလိုက္ျပဳံးေပးပါ .......သူငယ္ခ်င္း




ေမာင္လြမ္းဆု...

အေမ ့အိမ္ေလးသို ့တစ္ေခါက္..

ခုံဖိနပ္ တစ္ရံရယ္..

ေခါင္းေပါင္း တစ္ခုရယ္..

သူရိန္နဲ ့ စကားေျပာျပီး..

သခၤါရ တရားေတြ ကို အေဖာ္လုပ္..

အိမ္ေရွ ့သစ္ပင္က ငွက္ေတြ ထျပန္သြားၾကျပီ..

သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြ လည္း ရြက္နုထြက္ရင္းက .

ေျမမွာ ခလို ့..

ဘယ္တုန္းကမွ တံခါးမရိွတဲ ့ အေမ ့ အိမ္မွာ..

ငွက္ေတြ လဲ မလာေတာ့ ဘူး..

သစ္ရြက္ေတြ လည္း ေၾကြေၾကြ က်ေနျပီ..

အသက္ရႈသံ ေအးေအးနဲ ့ ..

အေမ ကဗ်ာရြတ္ေနျပီ..

သားၾကီးေရာ ေနေကာင္းရဲ ့လား ..

သမီး အလတ္ေရာ အလုပ္အဆင္ေျပရဲ ့လား..

သားငယ္ေလးေရာ အရင္ လို ဆိုးတုန္းပဲလား..

သားတို ့ေမာင္နွမေတြ ေရာ ေတြ ့ၾကရဲ ့လား..

အေမ အရင္ လိုထမင္းစားလို ့မေကာင္းေတာ့ ဘူး..

အေမစီး ခဲ ့တဲ ့ ခုံဖိနပ္ တစ္ရံ ေၾကာင့္

သားတို ေမာင္နွ မေတြ ကတၳီပါ ဖိနပ္ စီးခဲ ့ရျပီ..

အေမ  ေပါင္းခဲ ့တဲ ့ေခါင္းေပါင္း အ၀တ္စ ေလးေၾကာင့္..

သားတို ့ အ၀တ္စ မ်ိဳးစုံ ၀တ္နိုင္ခဲ ့ျပီ..

အေမအိမ္ရဲ ့ ေလွခါးေရွ ့က မီးဖိုခန္းေလးမွာ..

အေမေခါင္းေပါင္းေလးနဲ ့ခုံဖိနပ္ တစ္ရံ..

ကြ်န္ေတာ္ကို ျမင္လို ့သူတို ့ျပဳံးေနတယ္..

တံခါး မရိွ တဲ ့ အေမ အိမ္မွ ..

ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတြ  အေတာင္စုံခဲ့ ၾကျပီ..

အေမ ငွက္ေတြ မရိွေပမဲ ့ နံနက္ တိုင္း ..

အစာေတြ ပစ္ေကြ်းေနတယ္..

အေမကြ်န္ေတာ္ ကို ျမင္လိုက္ေတာ့..

ကမာၻၾကီးကို စိန္ေခၚျပီး ျပဳံးေနလိုက္တာ..

ဒါ..အေမ့ သားၾကီး ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္..

အေမအရင္ကလို မ်က္လုံးေတြ သိပ္မေကာင္းေတာ့ ဘူး..

ေၾသာ္ ..ဒါေၾကာင့္ တံခါးမရိွတဲ ့အေမ ့အိမ္မွာ ..

ငွက္ေတြ မလာေပမဲ ့ အစာေတြ..

ေကြ်းေနဆဲ.......အေမ...။

ေမာင္လြမ္းဆု..

အိပ္မက္ေတြ ရိုင္းေနတယ္..

ရာသီေႏြမွာ နာရီေတြေနာက္ျပန္လို ့...
ပူအိုက္ျခင္းနဲ ့အတူ ေဖါက္ျပန္မူေတြကမ်ား...
အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းသမွ် ေဆာင္းတစ္ညမွာလဲ
နွင္းေပ်ာက္ခဲ ့ျပီ...
ညတစ္ညမွာ ငွက္ဆိုးထိုးသံနဲ ့အတူ..
ကခုန္ေနတဲ ့ လိပ္ျပာေတြ..
စိတ္ေတြ ကို စီးေမ်ာရင္း..
ေတာရိုင္းတစ္ခုက ေျမေခြးတစ္သိုက္..
အမိႈက္ပုံ ကို အစာရွာေနလိုက္တာ..
မိုးမျမင္ ေလမျမင္ ကိုယ့္သခင္ဘယ္မွာလဲမသိ..
ျပဳံးနဲ ့ၾကိဳဆိုေနတဲ ့ အသုဘ..
ငရဲျပည္ က မဂၤလာပြဲ..
အ၀င္တံခါးၾကီးဖြင္ ့ထားလို ့..၀င္ေနလိုက္ၾကတာ..
အထြက္တံခါးက သက္ထားပ်ိဳတို ့ တစ္သိုက္..
အမိႈက္ထဲ ကေရႊျဖစ္ေန....။

ေမာင္လြမ္းဆု
 

အရွက္မရိွတဲ ့ခႏၶာ

  ျဖစ္တည္မူ  ျဖစ္ပ်က္မူေတြ မတည္ျမဲ..
စိတ္ရဲ ့အစြဲလန္းေတြ ပ်ိဳးးေထာင္..
ဟိုး....ေမွာင္ေနတဲ ့ကမ္းရိုးတန္းတစ္ေလွ််ာက္..
ေျမာက္ေလေတြ သြဲ ့ဆင္း..
ညခင္း ရဲ ့တိမ္အိုၾကား..
လမင္းနဲ ့စကားေျပာျပီး..
အက်ိဳးမဲ ့တဲ ့ေဖ်ာ္ရည္တစ္ခြက္နဲ ့မိတ္ဖြဲ  ့လို ့..
နုတ္ဆက္ခဲ ့တဲ ့၂၀၁၀ကို ျပန္ေတြး...
ငါ ဘာေလးမ်ားအက်ိဳးရိွေအာင္လုပ္ခဲ ့သလဲ..
စဥ္းစားတိုင္းေသာက္လိုက္တဲ ့ေနာက္တစ္ခြက္က..
ေမွာက္ရက္က်ေနတဲ ့ ခႏၶာ၀န္ကို..
ရွဴရိႈက္တဲ ့ ေလတစ္သိုက္က ေစာင့္ေလွ်ာက္လို ့..
နိုးထတဲ ့နံနက္ခင္းနဲ ့ မိတ္ဖြဲ ့ခြင့္ရျပန္၏..
အဆုံးသတ္ခဲ ့တဲ ့ တစ္နွစ္တာကိုေက်ာခိုင္း..
ငါ့ခႏၶာအရိုင္းၾကီးက  အရွက္မရိွ..
နုတ္ဆက္ေနလိုက္တာ  ၂၀၁၁ တဲ ့..
တစ္နွစ္တာကုန္ဆုံး..
ျပဳံးျပဳံးၾကီး ရယ္ျပေနတဲ ့ေသမင္းက..
မင္းလည္း နီးလာျပီတဲ ့..
ေသမဲ ့ ခရီးနီးခဲ ့ေပမဲ ့..
ေနတဲ ့ခရီး ျပီးခဲ ့တာကိုျပန္ေတြး...
ဘယ္အေရး ၌ဘာက်ိဳးေဆာင္..
ငါအေမွာင္ကို ၀င္တိုးေနသမွ်..
ခႏၶာမေသ..
အသက္ေသေန၏...။

ေမာင္လြမ္းဆု...

နုတ္ခမ္းရာဇ၀င္

နုတ္ခမ္းေလး နွစ္ခု အဖြင့္အပိတ္လုပ္လိုက္တာ..
အခန္းတစ္ခန္းလုံး မီးပ်က္သြားတယ္..
အိပ္မရေပမဲ ့ သံစုံျပိဳင္ဟစ္ေနတဲ ့ ျခင္တီး၀ိုင္းေလးရိွေနလို ့ေပါ ့..
အလင္းေရာင္ေလးတစ္စက္စက္ ၀င္လာျပီး..
၀ုန္း.............
အခန္းတခါးၾကီးပြင့္လာေတာ့ ..
ပါတ္၀န္းက်င္မွာ အရင္းနီးဆုံးမိတ္ေဆြေတြ..
အမွတ္တမဲ ့နဲ ့အမွတ္တရေတြ ျပန္ေတြ ့ေတာ့ ..
၀မ္းသာသလိုလို..
ငါမွန္တယ္..
အခန္းမွန္တယ္..
အေျဖ မွန္တယ္..
အားလုံးမွန္တယ္..
ေမးတဲ ့လူမွန္တယ္..
မွားတဲ ့လူ ေမးတယ္...
ဂုဏ္ယူပါတယ္..
အခန္းကို အပိုင္စားေပးေတာ့..
ျမိဳင္ထေလးနဲ ့ ကေနလိုက္တယ္..

................................။

ေမာင္လြမ္းဆု

ဒို ့ေတြ ရဲ ့အသံ

အပင္ရိွလို ့...အရိပ္ရိွတယ္....
အရိပ္ရိွလို ့နားခိုခြင့္ ရတယ္...
နားခိုခြင့္ ရလို ့ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္.....
စိတ္ခ်မ္းသာလို ့ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္...



ခရီးသည္ ေတြနားကာေန...
လမ္းေဘး ဇရပ္မထင္ပါနဲ ့...
လြမ္းေတး ဇာတ္လဲ မဆင္ပါနဲ. ...


ခ်မ္ေအးတဲ ့ အရပ္မွာ...
အတူေပ်ာ္ၾကည္နူးဖို ့...
လူေတာ္ေတြ ရည္စူး သမွ်...
အတူ အေဖာ္ေတြ ၾကည္နူး ရပါေစေတာ့ဆိုျပီး..
လို ရာ.. ခရီးမဆုံး ခင္...
ကိုယ္သာ အၾကီးဆုံး ဘုရင္ ကဲ ့သို ့..
စိတ္မထားၾကပါနဲ ့...
လိပ္ သြားရာ ေျခရာထင္ခဲ ့သလို...
ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္တဲ ့ခရီး.....
ေနာက္ျပန္ကာ ၾကည့္လိုက္မယ္...
ငါတို ့ေျခရာ ငါတို ့ျမင္ပါေသာ္လဲ...
ျမင္ေသာ အတိတ္...
ထင္ေသာစိတ္နဲ ့...
ခင္ေသာမိတ္ သူငါတို ့...
တစ္မ်ိဳး အျမင္စိတ္မမွားရေအာင္..
ဒို ့အျမင္ ဒို ့ဘုရားနဲ ့...
ဒို ့သြားတဲ ့လမ္း ဒို ့စခန္းကို..
ဒို ့ကိုယ္တိုင္ ေလွ်ာက္...
ဒို ့ ေရာက္ရမည္။

*********

ေမာင္လြမ္းဆု..